Loslaten in vertrouwen

Laatst las ik een folder van een cursus voor ouders van pubers. Het had als titel: "Loslaten in vertrouwen". In eerste instantie sprak het me aan, maar toen ik erover ging nadenken, kreeg ik mijn twijfels. M'n kind loslaten, dat wil ik wel. Althans, ik weet dat dit moet. Maar dat vertrouwen, hoe zit het daarmee? Is dat niet een geleidelijk proces?

Moeders en hun (aan)recht

Op het werk ging het vanmiddag over het aanrecht en de irritante gewoonte van puberzonen om 'na gebruik alles gewoon te laten liggen'. Terwijl jij als moeder... je raadt het al: een schoon aanrecht wil. Dat wil zeggen, zonder ongewenste zaken als etensresten, sporen van gebakken eieren, broodkruimels en gebruikte pannen. Langzaamaan voegden zich meer moeders bij dit gesprek. Dit verhaal was zó herkenbaar! Ook betreffende hun dochters, overigens! Ik realiseerde me dat ook dit bij mij een punt van ergernis is. Of was? Ook ik zeg steeds tegen mijn zoon dat hij zijn eetspullen moet opruimen en wel het liefst zoals ik het doe. Gewoon alles in de vaatwasmachine en een doekje over het aanrecht. Makkelijk, toch?