Vaders en handkusjes

Deze week zag ik op weg naar mijn werk een man die mijn niet al te goede ochtendhumeur een stuk verbeterde. Hij stond met zijn bakfiets op het trottoir voor de crèche en was uitvoerig aan het zwaaien en handkusjes aan het zenden...waarheen? Naar zijn peutertje achter het raam. Glimlachend dacht ik: 'Wat een aanbiddelijke vader...'

Dacht ik hier ook zo over als het een moeder was? Waarschijnlijk niet. Ik zou gedacht hebben: 'Hou op met dat emotionele gedoe en vertrek! Je maakt het je kind alleen maar lastiger!'
Maar vaders...dat is een ander verhaal wat mij betreft. Die raken mij vaak. Trouwens, niet altijd. Ik zie ook wel eens jonge vaders die schijnbaar ongemakkelijk met één hand de kinderwagen duwen en turen op hun smartphone in hun andere hand. 'Hoezo', denk ik dan, 'is het wandelen met je baby niet stoer genoeg? Of ben je bang dat andere mannen je een watje vinden?' Irritatie en invulkunde van mij, natuurlijk...

Leren van en met onze kinderen
Wat maakt dat sommige vaders mij wel raken? Ik denk dat het te maken heeft met het tonen van kwetsbaarheid en gevoeligheid.
Als ik naar mezelf kijk is door het moederschap 'mijn huid dunner geworden'. Ik zie meer beren om de weg, ben sneller tot tranen geroerd en voel me (soms behoorlijk) bezorgd en verantwoordelijk. Ik voel altijd de verbinding (ook al zijn ze niet altijd meer in de buurt). De gedachte 'als het maar goed met hen gaat' is in de plaats gekomen van de focus op mezelf.
Ik denk dat de meeste vaders deze kwetsbaarheid wel herkennen, maar tonen ze dit ook? Misschien is dát het wel wat mij raakt bij vaders en bij deze zwaaiende en handkussende vader....

Steeds vaker heb ik gesprekken met ouders samen, maar ook met vaders alleen. Ook dan ben ik meer dan eens verrast door hun openheid, kwetsbaarheid en twijfel. En waarom ook niet? Deze vaders zijn hierdoor een prachtig voorbeeld voor hun kind (en zeker voor hun zonen!). Net zoals kinderen je laten zien dat jij een mens bent, met mooie en sterke kanten, maar ook met lastige en gevoelige kanten. Het hoort er allemaal bij. Zo leren we van en met onze kinderen. Hoe mooi is dat?

Ellen Lisa van Woerden