Loslaten in vertrouwen

Laatst las ik een folder van een cursus voor ouders van pubers. Het had als titel: "Loslaten in vertrouwen". In eerste instantie sprak het me aan, maar toen ik erover ging nadenken, kreeg ik mijn twijfels. M'n kind loslaten, dat wil ik wel. Althans, ik weet dat dit moet. Maar dat vertrouwen, hoe zit het daarmee? Is dat niet een geleidelijk proces?

Terugdenkend aan 14 jaar geleden begon dit proces al heel vroeg. Is de bevalling al de eerste stap? En het doorknippen van de bekende navelstreng? Toen mijn baby er éénmaal was, had ik momenten waarop ik dacht: dit kind is volkomen afhankelijk van mij. Als ik hem nu ergens achterlaat, dan redt hij het niet. Enerzijds vond ik dat een beangstigende gedachte, anderzijds voelde het enorm goed, omdat ik mij hierdoor op en top moeder voelde. Ik was immers nodig. Loslaten wilde ik allerminst, maar wel stevig vasthouden!
Waar ik toen niet bij stilstond was dat mijn zoon, hoe klein hij was, al wel van zich kon laten horen als hem iets niet zinde. En ja, hoe ga je daar nu mee om? Het liefst wilde ik hem troosten en geven waar hij behoefte aan had. Maar soms wist ik het niet meer en was niet duidelijk wát hij wilde. En dan luidden de goed bedoelde adviezen: laat maar huilen, dan houdt het vanzelf wel op. Hetzelfde gold voor de bekende thema's eten, slapen en zindelijkheid. Als je kind het niet wil, dan moet je het loslaten en dan maar vertrouwen dat het goed komt. Voor mij als moeder (en niet te vergeten de vader) was dat een moeilijk en soms pijnlijk proces.
Achteraf bezien begon het loslaten van mijn kind al heel vroeg. En wat betekent dat dan? Ik denk: je kind het probleem zelf en op zíjn tijd, laten oplossen. En hoe moeilijk ook, het was goed om te ervaren dat mijn kind, hoe klein ook, hiervoor de kracht en de mogelijkheden had.
Ieder kind komt steeds weer terecht in een nieuwe ontwikkelingsfase waarin hij nieuwe dingen onder de knie leert krijgen. Hierbij is het belangrijk dat je als ouder vertrouwen uitstraalt en je kind de kans geeft van alles uit te proberen. Je taak als opvoeder is hierbij loslaten, maar ook begeleiden. En je laten verrassen door je kind. In dit spannende leerproces ben je als het ware een coach die je kind steunt en stimuleert op weg naar zelfstandigheid. Maar wel vanuit een veilige basis. Want anders durft je kind er niet op uit te gaan, dat wil zeggen: op onderzoek gaan en te leren van het leven dat zoveel in petto heeft.
Conclusie: loslaten in vertrouwen begint al vanaf de geboorte en is niet alleen de opgave voor ouders van pubers. Geldt hierbij "jong geleerd, oud gedaan? " Wie zal het zeggen. Het is afhankelijk van jou als ouder, maar ook van de aard van je kind. Ik wens u, samen met uw kind, een mooie ontdekkingstocht toe.

Ellen Lisa van Woerden