Moeders en hun (aan)recht

Op het werk ging het vanmiddag over het aanrecht en de irritante gewoonte van puberzonen om 'na gebruik alles gewoon te laten liggen'. Terwijl jij als moeder... je raadt het al: een schoon aanrecht wil. Dat wil zeggen, zonder ongewenste zaken als etensresten, sporen van gebakken eieren, broodkruimels en gebruikte pannen. Langzaamaan voegden zich meer moeders bij dit gesprek. Dit verhaal was zó herkenbaar! Ook betreffende hun dochters, overigens! Ik realiseerde me dat ook dit bij mij een punt van ergernis is. Of was? Ook ik zeg steeds tegen mijn zoon dat hij zijn eetspullen moet opruimen en wel het liefst zoals ik het doe. Gewoon alles in de vaatwasmachine en een doekje over het aanrecht. Makkelijk, toch?

Wat is dat toch met moeders en hun aanrecht? Volgens mij heeft dit te maken met het feit dat je pas iets nieuws kunt beginnen als het vorige goed is afgewerkt. Of heeft het schoonheid of hygiëne te maken? Of met perfectionisme? Of met het opleggen van joúw waarden en normen? Vind jij dat je recht hebt op een schoon aan-recht? Of heeft het ermee te maken dat vrouwen nou eenmaal liever poetsen? Pfff..ik ben er nog niet uit.

Toch doet mijn zoon bijna nooit uit zichzelf datgene wat ik wil en zoals ík dat wil....

Zelf maak ik van dat aanrecht niet meer zo'n punt. Dan kan ik me over nog wel meer druk maken. Zoals zijn kamer, de rondslingerende schooltas en de vieze kleren. Ik kies ervoor om niet chagrijnig te worden en de sfeer zo goed mogelijk te houden.

Hoe ik dat doe? Ik blijf m'n zoon rustig confronteren en geef het goede voorbeeld. Daarmee hoop en verwacht ik, dat als zijn hersenen eenmaal zijn uitgerijpt, hij het zomaar uit zichzelf doet. Ondertussen geniet ik van hem en al het moois dat hij momenteel wel in huis heeft.

Veel plezier met je puber,

Ellen Lisa van Woerden